Mayıs 25, 2024

PoderyGloria

Podery Gloria'da Türkiye'den ve dünyadan siyaset, iş dünyası

Erdoğan III ve Avrupa: Türkiye’nin Avrupa Birliği’nde bir geleceği var mı?

Erdoğan III ve Avrupa: Türkiye’nin Avrupa Birliği’nde bir geleceği var mı?

-analiz-

Birçok Türk, bir zamanlar Türkiye’de popüler bir tartışma konusu olan Avrupa Birliği’ne katılmakla ilgilenmiyor. Üyelik süreci son on yılda veya daha fazla bir süredir durduğu için Türkler bu hayalden vazgeçerken, Avrupalılar Türkiye’yi ya mültecileri Avrupa’dan uzak tutan bir tampon bölge ya da bir tatil yeri olarak görüyor.

Ama coğrafya bir gerçektir ve Türkiye’nin sadece fiziki olarak değil, ekonomik ve siyasi olarak da Avrupa’ya bağlı büyük bir ülke olduğu gerçeğini hiçbir şey değiştirmez.

İspanyol siyasetçi ve Avrupa Parlamentosu raportörü Nacho Sanchez’in uzun süredir tartışılan bu sorunla ilgili hazırladığı rapor taslağı, Türkiye seçimleri nedeniyle ertelendi. Yenilikçi bir çözüm girişimi olan rapor, bir süredir askıda kalmış gibi görünen AB üyelik sürecine bir alternatif sunmayı amaçlıyor.


Her iki tarafın da haklı şikayetleri var.

Ankara, AB’nin Türkiye’ye karşı ayrımcılık yaptığını ve hükümetin 60 yıllık üyelik bekleyişine rağmen tünelin sonunda ışık görmediğini söylüyor. Türkiye ve Avrupa imzaladığında Doğu Bloku’nun bir parçası olan ülkeler bile ankara anlaşması 1963’te ve yaklaşık çeyrek asırdır Avrupa Birliği üyesiyiz. Türkiye ise bununla yetinmeye çalışıyor. Gümrük Birliği Ne olursa olsun güncelleyemeyeceğimiz antlaşma. Bu arada, sıradan Türk vatandaşlarının zihninde Avrupa Birliği gittikçe uzaklaşıyor.

Dondurulmuş katılım

AB’nin Türkiye’ye yönelik eleştirileri söz konusu olduğunda, son yıllarda sertleşen anti-demokratik uygulamalar listenin başında yer alıyor. Türkiye’nin Kıbrıs konusunda hem kendisinin hem de Yunanistan’ın iddia ettiği konumu da gündemdeki bir diğer önemli madde.

Aslında, demokrasinin gerilemesi, Avrupa Birliği’nden çok Türk vatandaşları için gerçek bir sorundur. Belki de Avrupa Birliği’ni Türkiye’yi dışlayarak ülkenin otoriterleşmesine katkıda bulunduğu için eleştirmek daha doğru olur.

Öte yandan Avrupa Birliği’ne üye diğer bazı ülkelerdeki duruma bakacak olursak üyeliğin demokratik siyaseti garanti etmediğini de söyleyebiliriz.

Tam üyelik, uluslararası anlaşmalarla kazanılmış bir haktır.

Taraflardan biri ne kadar doğru olursa olsun, süreç çıkmaza girmiştir. Avrupa Parlamentosu Raportörü Sanchez, bu gerçeği kabul ederek yenilikçi bir çözüm önermektedir. Ancak bu yeni bir konu değil: Avrupa’da bazıları uzun süredir Türkiye’nin tam üyeliğinin gerçekçi bir hedef olmadığını ve bunun yerine muğlak bir şekilde tanımlanmış “imtiyazlı ortaklık”ın daha uygun olacağını savunuyor. Bu tür tezler, eski Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy iktidara geldiğinde daha yaygın hale geldi, ancak Almanya’nın da bu yaklaşımı zımnen onayladığını varsaymak doğru olur.

READ  Türk süpermarketi için şiir

Türkiye’nin en büyük destekçisi olan İngiltere’nin Brexit ile kendisini denklemden çıkarması nedeniyle Türkiye’ye destek yönünde başka görüşler olmayabilir.

Ancak Türk hükümeti, tam üyeliğin uluslararası anlaşmalarla kazanılan bir hak olduğunu savunarak, imtiyazlı ortaklık teorisine başından beri kararlı bir şekilde karşı çıktı.

6 Ekim 2022, Prag, Çek Cumhuriyeti: Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Avrupa Siyasi Grubu’nun ilk toplantısına katıldı.

ondrej demel /Zuma

geri adım atmak?

Ayrıca, katılım sürecinin Avrupa Birliği’ne katılmak kadar önemli olduğu fikri de var. Ankara, AB perspektifine sadık kaldığı sürece hukukun üstünlüğü, demokratikleşme ve düzgün işleyen bir piyasa ekonomisi gibi önemli konularda ivme kazanacaktır.

Türkiye, Avrupa ile mülteciler arasında bir tampon bölge olarak kalacaktır.

Ancak bugün bu görüşün doğru olmadığını görüyoruz. Ankara’nın AB’yi gözden kaçırdığı için geride kaldığı iddia edilebilir – ne olursa olsun eski haline dönmek mümkün değil. Türkiye demokratikleşme ve düzgün işleyen bir ekonomi için adımlar atsa bile sırf Avrupa’yı memnun etmek için bu yola girmesi inandırıcı olmayacaktır.

Muhalefetin son Türkiye seçimlerini kazanması durumunda sürecin devam edeceğine inanan biri varsa, bundan da şüpheliyim. Muhalefet partilerinin zaferi bu “Gordion düğümünü” de çözmeyecek – çünkü sorun yalnızca Türkiye’nin iç dinamiklerinden değil, aynı zamanda Avrupa politikalarının Türkiye’nin çıkarlarından daha da sapmış olmasından kaynaklanıyor.

Mülteci sorunu Avrupalı ​​seçmenlerin ana konusu haline geldi ve durgunluk baş gösterirken ve güvenlik kaygıları yabancı düşmanlığını körüklerken halkı iltica sisteminde herhangi bir artışı desteklemeye ikna etmek zor görünüyor. Sağcı popülist partinin bu anlayışa görece dirençli olduğu Almanya’da bile bu açıkça görülmektedir. AfD yüksekte. Türk hükümetinin dostu olarak bilinen Macaristan Başbakanı Viktor Orban, Türkiye’deki seçim sonuçlarından memnun olduğunu, yani demek Türkiye’nin Avrupa ile mülteciler arasında bir tampon bölge olarak kalmasından memnundu. Ankara’ya daha yakın görünen siyasetçiler bile Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne girmesini istemiyor, kapılarındaki kitlelere karşı ülkeyi bir tampon olarak görüyor.

READ  Azerbaycan-Türkiye-Gürcistan İş Forumu: Bölge için beklentiler nelerdir?

Açıktır ki, Türkiye’nin değeri sadece mülteci meselesiyle sınırlı değildir. Türkiye’yi tamamen dışlamak mümkün değil, çünkü Avrupa ekonomisine çok entegre olmuş durumda ve jeopolitik önemi – Ukrayna’daki savaşla daha da belirgin hale geldi. Türkiye’nin istikrarı Avrupa’nın bütünlüğü ile doğrudan ilişkilidir. Geçenlerde dile getirdiği Emmanuel Macron’un hayalini de ekleyin. Avrupa bağımsız bir siyasi aktördür Bütün bunlar için, Türkiye’yi tamamen devre dışı bırakmanın akılcı bir hareket olmayacağını görüyoruz. Avrupa Birliği, savaş nedeniyle Rusya ile geçici olarak köprüleri yaktı. Türkiye’ye sırt çevirmek çok maliyetli olur.

Sağlam çerçeve yok

Avrupa Parlamentosu raportörü Sanchez, tüm bu gerçeklere dayanan alternatif bir mekanizmayı savunuyor.

Bir yandan Ukrayna veya Birleşik Krallık gibi Avrupa Birliği üyesi olmayan ancak kıtaya entegre olmuş ülkeler için bir çerçeve hazırlanmasına ihtiyaç var. Elbette, AB’nin karar alma süreçlerine katılmayan ülkelerin kendi çıkarlarını gözetmeyi tercih ederek kendi politikalarını koordine etme konusunda isteksiz olmaları da bir gerçektir.

Öte yandan siyaset, mümkün olanı yapma sanatıdır. AB genişleme süreci öngörülebilir bir gelecekte sona ererse yaratıcı çözümlere ihtiyaç duyulur, ancak yine de iki taraf arasında uyuma ihtiyaç vardır. Sanchez’in dediği gibi, askıya alınan üyelik süreci AB ile Türkiye arasındaki olası işbirliği fırsatlarını engelliyorsa, bu engellerin kaldırılması gerekiyor. Belki de süreç üyeliğin kendisi kadar önemli değildir. Aksine çıkmazın bir parçasıdır.

Elbette, sağlam bir çerçeve olmadığı göz önüne alındığında, iyimser olmak için henüz çok erken. Gümrük birliği ile ilgili sorunlar ve Türk vatandaşlarının Schengen vizesine başvururken karşı karşıya kaldıkları artan ret oranları da dahil olmak üzere Türkiye’nin pratik talepleri henüz yanıtlanmadı. Hem Türkiye’nin AB’den beklentilerini hem de Türkiye’nin demokratikleşme, siyasi ve ekonomik reform gündemini tatmin edecek bir mekanizma bulunursa çok büyük bir gelişme olur. Aksi halde iki taraf arasındaki işbirliği fırsatlarını heba etme yolunda ilerlediğimiz ve tıpkı son 20 yıldır olduğu gibi yine kalitesiz bir demokrasi ve Türk tarzı bir ekonomiye saplanıp kaldığımız görülüyor.

READ  Ukrayna Altyapı Bakanlığı: Türkiye, Ukrayna'daki altyapının yeniden inşasına katılacak

sitenizdeki makalelerin

Web’deki ilgili makaleler